vrijdag, mei 15, 2015

Electric Gypsies: Meer dan een ode aan gitaarlegende Jimi Hendrix

Zoetermeer - Op donderdag 27 juni kwam de driemans-formatie Electric Gypsies naar JJ Music House voor een ode aan één van de grootste gitaristen, Jimi Hendrix. Omdat ik zelf een groot liefhebber van Hendrix ben besloot ik deze ode bij te wonen.

Op het terras ontmoette ik de drie bandleden, leadgitarist Armand Gabeler, bassist Michael Broekhuizen en drummer Erwin Pronk.Het gesprek ging al gauw over de gitaariconen van onze tijd. Er hing een gemoedelijke sfeer en op de vraag wat de band zou gaan spelen zei de leadgitarist "We weten alleen wat het eerste nummer zal zijn, daarna zien we wel". Niet wetend wat me werkelijk te wachten stond betraden we JJ Music House en nam de leadgitarist plaats op een plekje achteraan op het podium. Barry Jole (geluidsman en alleskunner van JJ's) had de smoke-machine openstaan waardoor de leadgitarist nauwelijks zichtbaar was. In zichzelf gekeerd zat hij daar met zijn kind (lees gitaar) in zijn handen.

Toen de rook om zijn hoofd was verdwenen begon de band te spelen. Typische Hendrix nummers die vele van ons kennen rolden voorbij. En dan ineens wijkt de band af van Hendrix's muziek en begint te jammen. Vol ongeloof (vooral van mijn oren) keek ik naar het podium. Wat daar gebeurde was fantastisch om te zien en te horen. De leadgitarist staat een groot deel van het optreden met de ogen dicht en laat zijn gitaar het verhaal vertellen. Niet alle gitaristen zijn in staat om hun gitaar een verhaal te laten vertellen. Zijn gitaar zingt en huilt zachtjes of schreeuwt het uit van pijn. Ik betrapte mezelf erop dat op diverse momenten in het optreden het kippenvel op mijn armen stond. Ik kreeg het er regelmatig koud van. En dat terwijl de temperatuur in JJ's toch echt hoog was. Soms vraag je je af wat er in het hoofd omgaat van zo'n wonderkind. Want dat is deze gitarist volgens mij. Hij speelt al ruim 17 jaar gitaar. Het gevoel wat deze man in zijn spel weet te leggen is weergaloos te noemen. Er zijn soms gitaristen zoals Jonny Lang (Lang op YouTube)die met een gitaar in hun handen geboren worden. De gitarist van de Electric Gypsies is er ook zo één .Zijn gelaatstrekken en grimassen geven de pijn en verdriet van zijn gitaar weer.Daarbij is hij net als Jimi een gitaar en snaren goochelaar.Ook spelen met de gitaar in zijn nek of met de tanden behoren tot zijn act.

Maar niet alleen de gitarist weet met veel gevoel te spelen. Ook de bassist kan er wat van.Deze jongeman met zijn sluike lokken speelt de basgitaar met een enorme passie. Wanneer de leadgitarist afwijkt van alles wat je verwacht in de nummers van Jimi volgt de bassist met zijn eigen baseline. Deze bassist speelt net als de leadgitarist of zijn leven er vanaf hangt. De drummer speelt met passie, woede en drift en lanceert zichzelf regelmatig van zijn kruk, om daarna keihard te landen. Zijn grote bos krullen kan hem zelfs niet bijhouden.Er kwam net geen rook uit het drumstel,of toch wel?

De interactie tussen  de drie bandleden is een genot om te zien. Een half oog is genoeg om te weten wat ze gaan doen. De heren timmeren sinds vorig jaar hard aan de weg. En één ding is zichtbaar voor iedereen die deze band ziet spelen, er is een enorme chemie tussen de bandleden onderling. De manier waarop deze heren een ode brengen aan Jimi is uniek. Ze spelen Jimi's muziek en gebruiken deze als basis voor hun optreden. Hun eigen inbreng is zo groot dat als je een half uur kijkt, je Hendrix vergeet en beseft dat je kijkt naar de Electric Gypsies met een volledig eigen geluid.Ze speelden zelfs een bluesnummer. Het zou mij hogelijk verbazen als deze jonge band niet binnen afzienbare tijd de grotere podia's  in ons land gaat bemannen. Ben je een programmeur of eigenaar van een club,poppodium of festival en zoek je goede acts, dan zul geen spijt krijgen wanneer je de Electric Gypsies laat optreden. THIS IS IT!

Dit is veel meer dan een ode aan de grootste gitarist.Het is een ode aan de gitaar!

Recensie en foto's Roland Wichser www.onstagephotography.nl