vrijdag, mei 15, 2015

The Cosmic Carnival: Een eigen geluid, een hoog niveau en een genot voor het oor

Gisterenmiddag was er in de Dorpsstraat het Zondag in 't Park Festival. Tijdens dit Festival trad de band The Cosmic Carnival op.

Een stel bijzondere en levenslustige muziekkanten. Ze spelen veel verschillende stijlen, reggae achtige nummers, country, folk enz. Het is een band die weet wat ze wil. De leadzanger (bewonderaar van Bruce "The Boss" en zijn e street band) liet weten te streven naar iedere keer een ander album met een andere stijl. Dan vraag je nogal wat van jezelf. Het is makkelijker om bij één stijl te blijven. Maar deze band kiest niet voor de makkelijke weg en is daar al zeven jaar intensief mee bezig. Ze brachten reeds twee albums uit. Ieder met een zeer eigen sound.Later dit jaar nemen ze ook een DVD op van een live optreden in IJmuiden. Onlangs tekende de band een platencontract met Innercore Music.

De band bestaat uit zeven leden en als de formatie compleet is staan er 11 artiesten op het podium. De muziek die ze maken is aanstekelijk, en het is moeilijk stil te blijven staan. Ik betrapte mezelf erop dat ik ook mijn voeten niet stil kon houden, wat onmiddellijk resulteerde in onscherpe foto's. Logisch als je foto's maakt moet je niet dansen. Makkelijker gezegd dan gedaan bij deze Cosmische carnivalisten. Deze band past niet in de hokjes die door de platenbonzen zijn uitgedacht.Daar zijn ze te eigenwijs en groot voor. Wie wil er nu een elf leden tellende formatie? Kyteman heeft ook gevochten als een leeuw om hogerop te komen met zijn twaalf man tellende orkest. En kijk waar die nu staat met Hiphop, trompet en viool. Doorzetten en vooral doorgaan is het motto.

De bandleden zijn stuk voor stuk zeer gedreven en passievolle artiesten. Ze stellen hoge eisen aan zichzelf en hun muziek. De bandleden zijn volledig op elkaar ingespeeld en voelen elkaar feilloos aan. De chemie is gewoon voelbaar als je er naar kijkt. De passie druipt er vanaf. De mooie zangstemmen vullen elkaar uitstekend aan. Vooral de twee gitaristen en de zangeres zijn zeer goed bij stem.De hele band zingt trouwens en de harmonieën zijn prachtig De zangeres heeft een helder geluid en deed mij wat uiterlijk betreft sterk denken aan Stevie Nicks (Fleetwood Mac) in 1977 ten tijde van het album Rumours. Ook deze dame speelt de bells. Tijdens het schrijven van de recensie luister ik naar hun cd "Change the world or go home".Een bizar goede cd met een stevige variatie aan nummers waaronder ook instrumentale nummers die muzikaliteit van deze band goed weergeven. Vooral het nummer "Stop It" is een prachtig juweeltje waarbij je al gauw de neiging krijgt op repeat te drukken.. Ze liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor.Het is een meeslepende cd. Vooral de instrumentale beheersing en de heldere stemmen vallen daarbij op. De band geeft met deze cd een heel mooi eigentijds visitekaartje af.

Het gitaarspel van de gitaristen is van een hoog niveau. De leadzanger speelt akoestisch gitaar en de andere gitarist de elektrische gitaar. En dat doen ze beide zeer goed. De leadgitarist leeft zich flink uit op de snaren en haalt het onderste uit de gitaarkast. En niet alleen zijn gitaar maar zijn hele lichaam speelt gitaar. En dan staat er in het midden op het podium een prachtige vrouw met een viool. Haar spel is de perfecte aanvulling. Prachtig zoals zij de viool beroert.Een viool bespeel je niet, die beroer je. Dat is juist wat deze band uniek maakt. Niet alleen de verscheidenheid aan muziekstijlen is groot, ook de verscheidenheid van muziekkanten. Ze verschillen sterk maar passen perfect bij elkaar. De drummer had de beschikking over een minimalistisch drumstel. Hij maakte daar echter maximaal gebruik van. De stoom kwam bijna uit zijn oren en het zweet droop langs zijn gezicht.De bassist is een meer ingetogen persoon. Maar vormt een gedegen basis. En dan is er nog de organist. Hij speelt orgel en harmonica, een multi-talent net als de rest van de band. Een leadgitarist die ook blokfluit speelt? Ik heb het nog niet eerder gezien. En hij doet het ook nog eens beter dan mijn oude leraar van blokfluitles op school. Wie speelde er niet op zo'n onding wat voor geen meter klonk? Ik kreeg er altijd de rillingen van. Maar deze man weet iets uit dat blokfluitje te krijgen dat wel heel prettig bij je oren aankomt. Dat is trouwens van toepassing op alle muziek die de band speelt. En dan speelt de band niet eens eigen werk. Ze gaan bij één nummer met z'n allen uit hun pan. Het enige wat ik dacht was of dat kleine podium dat geweld wel zou trotseren.Ze slingeren je heen en weer in je gevoel. Van Woodstock achtige gevoelens tot het heden. De band heeft het allemaal in huis.

Deze band is geen feestband of een caféband, daarmee doe je deze muziekkanten echt te kort. Ze heeft een eigen geluid en een duidelijk eigen gezicht. En al trekken de platenbonzen aan deze band, dan hoop ik dat ze vooral zichzelf blijven. Ze zijn namelijk uniek in wat ze doen. Onbegrijpelijk dat de bobo DJ's in Hilversum deze band niet zien staan. Deze band verdient het om landelijk door te breken en plaats te nemen op de festival podia. En ze verdienen zeker een plek op mijn autoradio. Hilversum is allang  doof en blind voor meer van dit soort topbands. Maar gelukkig hebben we de cd nog en dan stoppen we die maar in de autoradio in plaats van al dat slappen geouwehoer uit Hilversum aan te moeten horen. Ik luister liever naar eigentijdse kwaliteit. Want dat is wat deze band laat horen. Het is te hopen dat ze ooit eens een voet tussen de deur krijgen daar op dat eiland in Hilversum dat zich mediapark noemt.

De muziek van deze band is een genot voor het oor

Recensie en fotografie: Roland Wichser
www.facebook.com/podiumfotografie
www.onstagephotography.nl